Vertaal/Translate/Select your language

Vinaora Visitors Counter

534155
Vandaag
Gisteren
Deze week
Vorige week
Deze maand
Vorige maand
Alles
275
778
275
74183
16058
20533
534155

Your IP: 54.224.118.247
2018-10-21 07:03

Piet Heistek, een globetrotter

 

Pieter Hermanus Heistek (Rotterdam 1942) groeide op in een tijd dat het beoefenen van sport in verenigingsverband, zeker op jeugdige leeftijd, nog niet zo vanzelfsprekend was als nu. Eerst op twaalfjarige leeftijd kon hij lid worden van een voetbalvereniging, V.V.O.R. uit Rotterdam-Kralingen. Hij doorliep de diverse jeugdelftallen, speelde een paar jaar in het eerste elftal op meestal regionaal niveau en probeerde het later nog eens bij het veel grotere Xerxes, toen nog uitkomend in het betaalde voetbal. Piet speelde daar zo’n twee seizoenen in het derde amateurteam en evenals bij V.V.O.R. viel hij voornamelijk op door zijn snelle rushes. Niet zo verwonderlijk want hardlopen kon hij altijd al. Als kind liep hij vaak rondje na rondje om een plantsoen in de buurt waar geen van zijn vriendjes in staat was hem maar enigszins bij te houden. Regelmatig moest zijn familie hem rond etenstijd van “zijn parcours” halen, want hij wilde niet van ophouden weten. Dichtbij zijn ouderlijk huis lag aan het Langepad een sintelbaan, hij ging daar af en toe kijken en werd lid van de atletiekvereniging Tenaco. Piet kreeg nu voor het eerst te maken met gerichte training waarbij bleek dat de middenafstanden zijn sterkste nummers waren. Op dat Langepad was ook de vereniging Metro gevestigd met meerdere sterke middenafstandlopers dus werd het een logische keuze zich na enige tijd bij hen aan te sluiten. Als B-junior boekte hij goede resultaten op vooral de 600 meter, maar zijn eerste buitenlandse reis (!) maakte hij in 1958 als middelbaar scholier. Hij werd gekozen in het Rotterdamse scholierenteam voor de tweedaagse wedstrijd in en tegen Antwerpen.

 

Interlandwedstrijden

Ondanks goede tijden en diverse prijzen stopte hij eind 1959 abrupt met de atletiek. Werken, voetballen en andere geneugten des levens kwamen ervoor in de plaats. Maar de atletiek bleef trekken en per 1 januari 1961 nam hij zich voor dat jaar alles uit de kast te halen, ging keihard trainen en binnen een aantal maanden resulteerde dat zelfs in het Nederlands jeugdkampioenschap 800 meter in een tijd van 2.01 minuten. Het leverde hem tevens een uitverkiezing op voor de jeugdinterland tegen België, waar hij weliswaar derde werd maar wel eerste Nederlander in de fraaie tijd van 1.57 minuten. Zij die dachten dat het nationaal kampioenschap een uitschieter was hadden het mis. Nog belangrijker, met de prestatie tegen België plaatste hij zich voor een volgende interland, in en tegen West-Duitsland. In een zeer sterk deelnemersveld werd hij vierde totaal en tweede Nederlander. Frappant was dat hij twee dagen voor deze interland moest opkomen voor zijn militaire dienstplicht, een niet zo’n goede voorbereiding dus! Trouwens de gehele diensttijd was niet bevorderlijk voor een glansrijk vervolg van zijn atletiekloopbaan, hij kreeg soms een aantal privileges onder andere op het gebied van training, doch bij het minste geringste werden deze weer ingetrokken of gewijzigd.

 

 

Militaire dienst

Merkwaardigerwijze was het behalen van het (voor iedere dienstplichtige van toen bekende) MLV-insigne een ommekeer: hij verbeterde het legerplaatsrecord op de 2000 meter (uiteraard met bepakking) met maar liefst 24 seconden en zijn commandant was hiermee zo blij dat hij naast een boekje als herinnering ook weer meer privileges kreeg voor zijn training. Tussen haakjes: het scheelde weinig of Piet had een deel van zijn dienstplicht in de tropen moeten doorbrengen vanwege het toen spelende politiek probleem rond Nieuw-Guinea. Hij was reeds gekeurd, stond op de reservelijst voor uitzending maar voor hem net op tijd was het conflict ten einde.

In september 1964 weer een hoogtepunt in zijn atletiekcarrière. Als lid van de 4 x 800 meter estafetteploeg van Metro werd hij nog een keer Nederlands kampioen. Bijzonder bij deze wedstrijd in het Diekman-stadion van Enschede was dat deze rechtstreeks op televisie werd uitgezonden, uiteraard nog in zwart-wit.

 

Europa

Weer liep de animo terug, hij bleef weliswaar in training maar voetbalde ook weer zijn wedstrijdjes, werkte op kantoor maar ook in de haven, kortom hij voelde een zekere onrust. In 1966 benutte hij zijn vakantie om liftend in Barcelona te komen maar bleef op de terugweg in Frankrijk steken om druiven te plukken. Letterlijk en figuurlijk ging een wereld voor hem open, dat was wat hij wilde. Reizen, het land en de bevolking leren kennen. Hij doorkruiste een groot deel van Europa, niet alleen West- maar ook Oost-Europa, zeker geen sinecure in die tijd, liftend achter het toenmalige IJzeren Gordijn. Dan komt ook de tijd van het willen zien van andere continenten. Allereerst in 1970 een half jaar wonen en werken in een Israëlische kibboets, bij gebrek aan geld als werkend passagier terug per schip naar Nederland.

 

Azië

In datzelfde jaar volgt Piet de droom van vele jongeren uit die tijd. De zogenaamde Hippieroute van Turkije tot aan de Himalaya. Vanaf de Turkse grens de zogenaamde Magic Bus waarmee Pakistaanse arbeiders terugreisden naar hun land, één groot avontuur waar de buschauffeur zonder sneeuwkettingen over smalle bergpassen reed, waar men moest uitkijken voor nachtelijke overvallen, maar ook waar hij vanwege een conflict tussen India en Pakistan strandde in Afghanistan en in een toen nog rustig Kabul in een hotel logeerde voor hfl. 0,50 per nacht. Later de reis kunnen voortzetten, via India naar de Himalaya in Nepal. Overnachten op een matje in een primitieve hut waarbij je maar niet aan hygiëne moest denken. Ook niet bij een treinreis van 45 uur in een derde klas coupé van Calcutta naar Bombay, een trein zo vol dat je beter niet kon bewegen en waar de toiletten zeker niet schoon waren. Van Bombay naar het toenmalige hippieparadijs Goa, vandaar terugliftend door de kortgeleden veel in het nieuws zijnde Afghaanse provincie Kandahar, verder door Iran, Syrië en Libanon waar hij hemelsbreed dichtbij de kibboets in Israël was. Onmogelijk er vandaar te komen, eerst naar Cyprus en dan de oversteek maken.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ja, dan komt ook de tijd dat het geld op raakt en hij in Israël op zoek moet naar een betaald baantje en dat werd een hele belevenis. Bij de opnames voor de bekende film “Jesus Christ Superstar” behoorde hij tot de vaste kern van figuranten. Leuke sfeer niet alleen met de figuranten onderling maar ook de hoofdrolspelers lieten zich niet onbetuigd. Na nog een half jaar in een kibboets toch maar terug naar Nederland, werk zoeken en weer gaan hardlopen. Merkwaardigerwijze kon hij na weinig training weer aansluiten en in menig belangrijke wedstrijd zijn plaats in de competitieploeg weer innemen. In die periode trachtte hij zich nog in te schrijven voor de CIOS-opleiding, maar tevergeefs.

 

 

Afrika

Na zo’n tien maanden begint het reisvirus toch weer te kriebelen en Piet gaat een volgende uitdaging aan: liften naar en door Afrika. Gewoon uit de Bosatlas een route uitgestippeld die hem via Tunesië, Algerije, Niger, Nigeria naar Kameroen moest brengen. Het werd geen gemakkelijke tocht, soms met een mede-lifter, soms alleen, soms met een (oude, aftandse) auto, soms op een open truck. Dwars door de Sahara, lang wachten tot één van de weinige auto’s die kant op gaat. Die auto’s moeten wel voor vier dagen benzine, water en proviand meenemen daar onderweg niets te krijgen is. Met regelmaat vast in het zand en dan maar weer uitgraven bij temperaturen van tegen de vijftig graden. Na vier dagen zand, zand en nog eens zand hopen dat er ergens een douche kan worden genomen kwam men doodmoe aan in een dorpje, geen idee waar. Zo ook die keer dat hij in het donker de slaapzak uitrolde op zo maar een stoep. De volgende ochtend om hen heen nieuwsgierige mensen, bleek het de stoep van het plaatselijke hospitaal te zijn! Maar ook toevallige luxe in Nigeria. Op een zaterdag kon hij geen geld wisselen, werd doorverwezen naar een ietwat deftige Europese club waar hij als sjofel uitziende toerist met rugzak veel bekijks had, raakte in gesprek met een Australiër die hem thuis uitnodigde, in een groot huis met bedienden. Wat een wereld van uitersten. Per limousine kon Piet in vier dagen het land verkennen, daarna weer slapen bij de YMCA, wat mem noemt: back to the road.

 

Met een doorreisvisum voor tien dagen kwam hij in Kameroen aan, leert een vrouw kennen, viert daar Kerstmis en Nieuwjaar en……tien dagen worden drie maanden maar wel met een verlopen visum. Angstige momenten als je in een donkere steeg wordt aangehouden door vier politieagenten die je paspoort vragen. “Ah Holland, Football, Cruijff, excellent, Bonjour”. Hij mocht doorlopen, steeds sneller en uit het zicht van de agenten werd het rennen. Toch maar even naar de grens, daar prachtige gesprekken gevoerd met “mijn vriend” de douanier, uiteindelijk naar het buurland, de Centraal Afrikaanse Republiek, om het visum te verlengen, hetgeen zowaar lukte voor een maand . Dan komt toch het moment dat ook hier het geld opraakt en voor hfl. 350,00 kan je geen ticket naar huis kopen, dus een stukje met de trein, verder weer liften door de Sahel en de Sahara. Na zo’n achtduizend kilometer was de laatste lift tot aan de van Brienenoordbrug in Rotterdam, een paar kilometer van huis en dat laatste stuk moest hij nog lopen ook ! Maar…precies op tijd thuis voor de finale van het WK voetbal 1974.

 

Arabische Landen

Er volgen twee relatief rustige jaren, verlegt bij de atletiek zijn aandacht naar de 1500 meter, werkt via een uitzendbureau onder andere op kantoor van OGEM. Deze gaat een aantal flats bouwen in Saudi-Arabië en roept sollicitanten op voor een functie daar. Binnen een paar weken zit Piet al in het vliegtuig en gaat daar de administratie verzorgen. Sliep hij een aantal jaren ervoor in dit land nog tussen de schorpioenen, nu heeft hij zijn eigen kamer in hun eigen luxe dorp waar hij en zijn collega’s, sommigen met hun gezin ruim twee jaar zullen verblijven. Het voelt als een betaalde vakantie: wat van de wereld zien, werken en geld verdienen. In de vrije tijd werd er veel aan sport gedaan, er zijn wedstrijden tegen lokale teams in grote stadions met veel publiek. Zulk werk smaakt naar meer, nadat het OGEM-project teneinde is startte BosKalis met de bouw van een fabriek in Algerije. Drie jaar daar gewerkt als hoofd personeelszaken, maar toch een groot verschil met de tijd in Saudi-Arabië.

 Ja en als je dan in Nederland terugkeert wil je uiteraard wel eens een reisje maken. Een “around the world ticket” bracht hem voor $ 1160,00 via Engeland naar de U.S.A., Japan, Hawaii, Thailand en India en omdat hij toch “in de buurt” was maakt Piet een ommetje naar Kenia, een bezoek dat niet zonder gevolgen zal blijven. Maar eerst nog naar het hem onbekende continent Zuid-Amerika, een bezoek dat achteraf twee jaar zal duren. Vanuit een flat in het Braziliaanse Rio de Janeiro leert hij vooral de Copacabana kennen met muziek, voetbal en de stijl van “easy going”. Van hieruit bezoekt hij (uiteraard) diverse andere Zuid-Amerikaanse landen, zoals Argentinië, Uruguay en Paraguay. Als volslagen tegenhanger van zijn verre reizen maakte hij bij thuiskomst in 1985 een fietstocht door de Benelux en Duitsland.

 

 

Na alle omzwervingen en alweer jarenlang een vaste stek in Nederland vraag ik Piet welk land of gebied zijn voorkeur heeft. Hij aarzelt even: Azië was bijzonder, aan Brazilië heeft hij geweldige herinneringen, echter Afrika is toch HET continent. Inmiddels was hij tientallen keren in Kenia en daar komen zeker nog vele keren bij. Voor hem een fantastisch land met heel aardige mensen en een prachtige natuur. Overigens de zogenaamde oude wereld heeft veel meer zijn interesse dan wat wij noemen de nieuwe wereld.

 

Vier continenten bezocht, vele tientallen landen gezien, Piet is een wereldreiziger en het gezegde : “Wie verre reizen maakt kan veel verhalen”is bij hem van toepassing.

 

Genealogie

Pieter Hermanus “Piet” Heistek is een van de twee zoons van Maarten Johannes Heistek en Belgje de Graaf. Wim Heistek, de auteur van dit verslag, is zijn broer. Allen behoren tot de Rotterdamse tak van de familie.

 

 
 
 
 

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen