Vertaal/Translate/Select your language

Vinaora Visitors Counter

1140359
Vandaag
Gisteren
Deze week
Vorige week
Deze maand
Vorige maand
Alles
381
788
1599
681903
9142
13789
1140359

Your IP: 3.80.3.192
2021-10-19 21:45

Beertjes van Babsje

Barbara Joan Davis-Heijstek woont sinds haar negende jaar in Australië. Sinds kort corresponderen wij per e-mail met elkaar. Zij wilde meer informatie over haar familie. Zij is een dochter van Eric Waldemar Heijstek en Anna Wilhelmina Vredeveld en zij emigreerden in 1959 naar Australië. Babs woont met haar man Graham Davis in Sydney. Zij kreeg in 1996 te horen dat zij Multiple Sclerose (MS) heeft. De artsen vertelden haar toen, dat ze nog ongeveer tien jaar zou kunnen lopen. Het liep echter anders, want op moederdag 2003 verloor zij de strijd tegen MS en verloor ze haar coördinatievermogen.

 

Zij kon niet meer schrijven en niet meer handwerken. Zij verbleef drie en een halve maand in het ziekenhuis en in een revalidatiecentrum. Barbara’s ontembare geest nam de overhand en langzaam leerde ze weer haar handen te gebruiken en verbeterde ze haar coördinatie. “Ik leerde mezelf te schrijven en uiteindelijk weer te naaien. Ik heb altijd geleefd met het motto: kan niet, bestaat niet, alles kan als je maar wilt”.

 

De beperkingen van een rolstoel verhinderden niet dat zij haar oude ambacht dat ze leuk vindt voortzette. Haar studenten vroegen om hen vanuit haar huis les te geven. Ze waren allen al heel bedreven in het maken van beren, maar ze genoten van het sociale aspect en de leuke bijeenkomsten met Barbara. Natuurlijk wilden ze ook de nieuwste technieken leren om beren te maken. Zij geniet het meest van de gezichten van haar studenten, als ze weer een nieuwe beer heeft gemaakt. Barbara heeft momenteel zes studenten en sommigen komen al meer dan vijf jaar naar de wekelijkse les.

 

Alle beren die Barbara sinds 1998 maakte hebben één ding gemeen, hun namen beginnen allemaal met de letter “B”. Dit thema blijft ze trouw. Afgezien daarvan is geen van haar beren gelijk. Zij streeft ernaar beren te maken met een eigen gezicht en een eigen  persoonlijkheid.

 

Aangemoedigd door haar man Graham en met de hulp van Jennifer Laing’s boek, ‘The Art of Making Teddy Bears‘, leerde Barbara zichzelf in 1997 teddyberen te maken. De lokale berenkunstenaar en leverancier Philip Rofe speelde ook een belangrijke rol bij Barbara’s ontwikkeling als berenmaker. Het duo werd al snel bevriend en Barbara begon in zijn winkel op Baulkham Hills te werken. ”Ik werkte daar vijf jaar tot Philip de winkel verkocht en verhuisde”, vertelt ze. Tijdens haar tijd bij Philips Ted-E-Bear Supplies, maakte Barbara 16 patronen voor naaipakketten, die in de winkel werden verkocht. Haar eerste ontwerpen gemaakt voor Philip heetten Baillie en Baby-Ice, moeder en baby ijsberen. Die waren het succesvolst door de verkoop van meer dan 1000 patronen en pakketten in Australië en daarbuiten.

 

Het succes van deze patronen dwong Barbara om meer ontwerpen te maken, wat resulteerde in meer populaire karakters. Ze begon haar werk in te sturen naar wedstrijden en grote berenhows en haar lijst van onderscheidingen is indrukwekkend. ”Ik geniet van het insturen van mijn beren naar de grote shows waar je wordt beoordeeld door je collega’s”, zegt ze enthousiast, “en mijn favoriet is de Sydney Teddy Bear Fair.” Sinds de in Sydney show, gehouden in  Centrepoint heeft Barbara een benijdenswaardige lijst van ‘eerste prijzen in de professionele categorieën: Best Dressed, Composite en Caracter, evenals een Best Bear op de show in Mittagong, NSW.

 

Een van Barbara’s eerste winnende inzendingen waren Billy en Beeper. Barbara: “Ik wilde altijd al een motorbeer maken, maar ik wilde daarmee iets bijzonders doen, dus gingen we op zoek naar accessoires. Graham en ik gingen naar de Harley Davidson-winkel in Homebush om logo’s te kopen en ik gebruikte het leer van mijn lange zwarte rok om Billy’s vest en pet te maken.” Billy is 56 cm hoog en is gemaakt van Engels mohair, terwijl Beeper 18 cm hoog is en is gemaakt van Schulte crew pile mohair, en beiden zitten in een karretje gemaakt door Graham met “Harley Dreaming” op de achterkant geschilderd.

 

Andere winnende beren zijn Bluey, een 46 cm grote matroos met de Australische vlag op zijn neus geborduurd. “Hoewel ik in Nederland ben geboren ben ik een zeer trotse Australische”, verduidelijkt Barbara. Dan is er Bearatio, een andere zeeman, Brave Bear en Bucky, een stoere indiaan met zijn stokpaardje en Bustah de clown met zijn rode neus. Alle vijf verbleven lange tijd op de tekentafel voordat Barbara alle benodigde accessoires bij elkaar had om ze de juiste look and feel te geven. “Ik ga pas een beer maken als ik alles bij de hand heb om die te voltooien.” Barbara’s favoriete beer, Bravo (met Barbara op foto) is een bewijs van haar vasthoudendheid. Ontworpen in mei 2003, was hij pas klaar in april 2004. Hij is 66 cm lang en het kostte haar drie maanden om die te maken. “Hij is volledig met de hand genaaid,” vertelt Barbara. “Aanvankelijk kon ik slechts 10 cm per dag naaien, maar het is me gelukt!” Bravo was een van de drie beren die in de running waren voor de titel ‘Bear of Show’ op de Stitches and Craft Show in 2004. Ze is de tel kwijt van het aantal beren dat ze maakte, maar de schattingen liggen in de buurt  van 500. “Onlangs maakte ik een beer voor de verloting voor het St Joseph’s Rehabilitation Hospital. Andere beren maakte ik als geschenk voor familie en speciale vrienden. En natuurlijk hebben mijn drie kleinkinderen, Brendon, Benjamin en Emma, elk hun eigen naamgenoot. Ik bezit nog steeds al mijn showinzendingen en de winnaars, evenals ongeveer honderd andere beren die ik heb gemaakt.“

 

Terwijl haar handicap haar niet heeft verslagen, erkent Barbara dat die haar wel een beetje heeft vertraagd. “Sommige handelingen duren veel langer. Vroeger maakte ik elke twee weken drie complete beren, nu duurt het vier tot zes weken om er slechts één te maken. Sommige dagen kan ik geen speld vasthouden, laat staan een naald, en dat frustreert me. Maar dan zeg ik tegen mezelf om het later nog eens proberen - ik zal niet opgeven!“

 

Een volgende klap kwam voor Barbara in 2004, toen Graham in het ziekenhuis werd opgenomen na een hartaanval. “Toen mijn man en prachtige verzorger een triple by-pass-operatie kreeg, was ik gedurende zes weken in het ziekenhuis, terwijl hij weer op krachten kwam. En opnieuw waren mijn studenten er weer voor ons, om ons op te vrolijken. Ik ben erg blij met hun steun en vriendschap.”

 

Barbara houdt moedig stand voor nieuwe studenten voor het berenmaken en zij houdt beginners voor:  “Bewaar je eerste beer zodat je iets hebt om naar terug te kijken, waarmee je je  vooruitgang kunt meten“. Probeer ook een gerenommeerde berenleraar te vinden om je basisvaardigheden te verbeteren en nieuwe technieken te leren. “Na meer dan 11 jaar van beren maken vind ik nog steeds nieuwe manieren om dingen te doen.”

 

Ondanks de ontberingen behoudt Barbara haar gevoel voor humor en een positieve kijk op het leven. “Shopping was vroeger een favoriet tijdverdrijf - nu weet ik hoe kinderen zich in wandelwagens voelen in de winkelcentra - alles wat je ziet is benen en alles is buiten bereik!”, lacht ze. “Maar er zijn andere dingen die ik nog steeds kan doen en het oude gezegde: ‘Er is altijd wel iemand die slechter af is’ blijft waarheid. Ik kan nog steeds ontwerpen en naaien en mijn studenten zijn een constante vreugde met hun nieuwste creaties. Het leven is goed!“

 

Barbara is aanwezig op facebook. Haar pagina is https://www.facebook.com/bbijb

 

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen